Jest zachwycona gdy ukochany pomaga jej przy codziennej toalecie i domowych obowiązkach, wychwala go pod niebiosa, bo przecież żaden inny mężczyzna, nawet Europejczyk, nie byłby w stanie uprać majtek swojej kobiety!
I nagle Corinne wpada na pomysł by ucywilizować wioskę Masajską, kupuje samochód, którym zawzięcie jeździ po wodę do wodopoju dziwiąc się, że auto co chwila się psuje, otwiera sklep, zatrudniając w nim osoby niegodne zaufania i głowiąc się dlaczego wciąż musi dokładać do interesu zamiast zbierać zyski.
Co chwila choruje i ląduje w szpitalu, nawet gdy zachodzi w ciążę nie potrafi należycie zadbać o swoje zdrowie.
Po narodzinach Napirai (córki Corinne i Lektingi), sielankowe życie w buszu zmienia się w koszmar, Masaj staje się chorobliwie zazdrosny, na każdym kroku posądza żonę o zdradę. Skąd się biorą te podejrzenia? Dlaczego tak nagle Lketinga z kochającego, czułego (na swój sposób) męża zmienił się w zazdrosnego tyrana? Tego niestety Corinna nie pisze.
Aby ratować swoje małżeństwo (i resztki pieniędzy, które jej zostały) postanawia wyruszyć do Mombasy by tam zacząć nowe życie i otworzyć sklep z pamiątkami dla turystów.
Wybuchy zazdrości Lketingi nie ustają, po kolejnej awanturze Corinne decyduje się wyjechać do Szwecji, aby uzyskać od męża zgodę na wywiezienie dziecka okłamuje go, mówi, ze wybiera się jedynie na krótki urlop. Nigdy więcej nie wraca.
Wspaniałomyślnie zostawia mężowi samochód, sklep i obiecuje do końca życia wspierać go finansowo.
Dlaczego Corinne zdecydowała się spisać swoje wspomnienia?
Czy w ten sposób chciała usprawiedliwić się sama przed sobą? Czy chciała znaleźć zrozumienie i poparcie u czytelników? Przekonać się, że dobrze zrobiła i wszyscy będą litować się nad nią?
Czy pomyślała o tym co stanie się z Lketingą i jego rodzinną wioską gdy książka się ukaże? Już wyobrażam sobie ten napływ turystów do nic nie rozumiejących Masajów.
Corinne od samego początku jest egoistyczną, rozpieszczoną dziewczynką, która uważa, że wszystko jej się należy. Odniosłam wrażenie jakby traktowała Lketingę jak zabawkę, zwierzątko, którym może chwalić się przed innymi białymi Patrzcie wszyscy to jest MÓJ Masaj. Dziki i nieokiełznany, a to właśnie MI udało się go usidlić i uwieść, teraz jest na moje usługi, nawet pierze moje majtki! (fragment o majtkach szczególnie utkwił mi w pamięci ;)
Związek ludzi z dwóch innych światów, których dzieli dosłownie wszystko, nigdy nie będzie miał prawa istnienia. Bariera kulturowa, językowa, to przeszkody nie do pokonania. Przez całe życie nie da się porozumiewać za pomocą gestów.
Żal mi jedynie Napirai, dziecka zrodzonego z Europejki i Masaja, prawdopodobnie nigdy nie pozna swojego ojca, nigdy nie dowie się jak cała ta historia wyglądała z jego strony.
Tytuł oryginalny: Die weisse Massai
Wydawnictwo: Świat Książki
Data wydania: 2006
Ilość stron: 304
***
Tytuł książki miesiąca styczeń otrzymała:
Jane Austen Mansfield Park
Dziękuję wszystkim za oddane głosy i zapraszam do wzięcia udziału w kolejnym głosowaniu, tym razem na książkę lutego.