Zatopiona w Lekturze

Le Tan Sitek "Sama na drodze"

2012-05-12T09:45:00.000+02:00

"Sama na drodze" autorstwa Le Tan Sitek należy do książek opisujących kulturę i historię Dalekiego Wschodu. Jako, że jestem prawdziwą pasjonatką tamtejszych terenów, czytam wszystko co dotyczy tego tematu. Za czytanie zabrałam się z wielkim entuzjazmem, miałam nadzieję na przyjemną, poszerzającą horyzonty lekturę. Mój początkowy zapał opadł jednak bardzo szybko, z książką spędziłam zadziwiająco dużo długich i nudnych wieczorów, które nie zapisały się w mojej pamięci zbyt dobrze.

Autorka na wstępie informuje nas, że w rękach mamy książkę bardzo osobistą, która nie jest jednak autobiografią. Książki oparte na prawdziwych przeżyciach i emocjach zazwyczaj porywają czytelnika w wir wydarzeń, świadomość, że czytamy o czymś co wydarzyło się naprawdę dodaje uroku i budzi większe emocje. Mnie historia życia Pani Sitek nie porwała. Wynudziłam się przy niej okropnie, co gorsza, wielokrotnie miałam ochotę odłożyć książkę, zapomnieć o jej istnieniu i więcej do niej nie wracać (co u mnie zdarza się niezwykle rzadko). Rozczarowała mnie ta pozycja bardzo.

Le Tan Sitek rozpamiętuje swoje życie niezwykle drobiazgowo, podaje do wiadomości szczegóły, które nijak się mają do opowiadanej historii, być może zajmują w sercu autorki ważne miejsce, ale w ogóle nie są w stanie zainteresować czytelnika. Przytaczane anegdoty nie śmieszą, porywające wydarzenia nie porywają, tragedie, które powinny wywoływać silne emocje nie pozostawiają po sobie nawet cienia żalu.
Książka nie wywołała u mnie żadnych emocji, czytając ją odczuwałam pustkę. Brakuje w niej czegoś bardzo istotnego, czegoś co powiązało by te chaotyczne wydarzenia w jedną spójną całość.

Może wina leży w tłumaczeniu? Autorka sama dokonała przekładu na język polski i jest z tego niezwykle dumna. Brawa, że tak dobrze opanowała nasz rodzimy język, jednak ta znajomość jest zbyt słaba by stworzyć dobre dzieło literackie. Ubogi język i sposób formułowania zdań drażnił mnie niezwykle, do tego narracja w trzeciej osobie i czasie teraźniejszym powodowały, że czytanie zamiast przyjemnością stało się mordęgą.

Dlaczego więc nie przerwałam lektury tylko brnęłam przez nią z oporem?
Są w książce fragmenty dla których warto przezwyciężyć niechęć. Historia Wietnamu w okresie wojny, kultura kraju, wierzenia, potrawy, architektura, relacje rodzinne. Gdyby nie cała otoczka stworzona przez autorkę książka była by zdecydowanie ciekawsza i porwałaby rzesze czytelników.

Polecam tym, którzy lubują się w krajach Dalekiego Wschodu i chcą poznać szczegóły dotyczące Wietnamu. Tym, którzy szukają ciekawej i porywającej lektury odradzam.

E-book

Wydawnictwo: Świat Książki

Data wydania: Marzec 2011

Ilość stron: 400

Ocena: 3/6

Jayne Ann "Między słowami"

2012-05-01T10:26:00.001+02:00

"Między słowami" autorstwa Jayne Ann zauroczyła mnie swoją okładką, prosta, nieskomplikowana, w żywych, pastelowych barwach przyciąga wzrok, gdy do tego przeczytałam jeszcze opis wydawnictwa wiedziałam, że muszę ją przeczytać.

Siostra Rachel Wilder została zwolniona z pracy i niesłusznie oskarżona o oszustwo. Troskliwa opiekunka naiwnej dziewczyny postanawia odkryć prawdę o machlojkach w firmie i zemścić się na detektywie prowadzącym śledztwo. Korzystając z nadarzającej się okazji zatrudnia się jako gospodyni u Abrahama Chance, mężczyzny odpowiadającego za krzywdy Gail. Z biegiem czasu odkrywa prawdziwą naturę detektywa i coraz częściej wątpi w wersję podawaną przez rozhisteryzowaną siostrę.
Między Rachel a Chance'm zaczyna rodzić się uczucie. Czy kłamstwa od których zaczęła się ich znajomość nie staną na przeszkodzie miłości?

"Między słowami" to kolejna książka z serii Satine wydawnictwa Mira. Gorący romans przeplatany intrygami z lekką dawką napięcia. Opowieść lekka i przyjemna, w sam raz na niezobowiązujące, relaksujące wieczory. Nieskomplikowana fabuła i łatwy w odbiorze język sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko. Sympatyczne postaci i ich perypetie wzbudzają pozytywne uczucia. Powieść czyta się nieprzerwanie jednym ciągiem, jak najszybciej chce się poznać finał historii.

"Między słowami" ma w sobie wszystko to co powinna zawierać łatwa lektura na wakacyjne wieczory, jest gorący romans, intryga i szczypta humoru.
Polecam tym, którzy chcą odetchnąć po całym dniu ciężkiej pracy lub szukają w literaturze lekkiej i przyjemnej rozrywki.

Tytuł oryginalny: Chance of a Lifetime

Wydawnictwo: Mira

Data wydania: Luty 2012

Ilość stron: 224

Ocena: 4/6

Alex Kava "Zło konieczne"

2012-04-26T17:56:00.000+02:00

"Zło konieczne", autorstwa Alex Kavy, porusza kontrowersyjny temat pedofilii wśród duchownych.
Agentka specjalna Maggie O'Dell specjalistka od portretów psychologicznych różnego rodzaju zwyrodnialców, dobrze znana wszystkim wielbicielom kryminałów Kavy, stanie przed niełatwym wyborem. Od decyzji jaką podejmie zależeć może życie niewinnych dzieci, czy Maggie zdecyduje się na zło konieczne by położyć kres niepotrzebnym cierpieniom?

W różnych częściach kraju dochodzi do wyrafinowanych morderstw katolickich księży. Ofiary łączy nie tylko zagadkowa śmierć w podobnych okolicznościach i wykonywany zawód, ale również ponury sekret, który każdy z nich skrywał pod habitem, każda z ofiar swojego czasu była oskarżana o molestowanie seksualne nieletnich. Sprawy zatuszowane przez Watykan wychodzą na jaw w trakcie prowadzonego śledztwa.
Kto mści się za krzywdy wyrządzone dzieciom? Czy ze zbrodniami ma coś wspólnego najnowsza gra internetowa, w której trzeba podać nazwisko znienawidzonej osoby, której śmierci się pragnie? Kim jest tajemniczy Pożeracz Grzechów pozostawiający wiadomości uczestnikom?
Aby rozwiązać zagadkę Maggie zawiera pakt z samym diabłem, księdzem Kellerem, który był oskarżony o bestialskie mordowanie chłopców i uciekł przed odpowiedzialnością zaszywając się w chilijskiej wiosce. Agentka ma dziwne przeczucia, że ksiądz nie zakończył jeszcze swoich przerażających praktyk. Czy jej obawy się sprawdzą?
W tym samym czasie Julia Racine - koleżanka po fachu agentki O'Dell - prowadzi śledztwo w sprawie brutalnych morderstw młodych kobiet. Psychopata w losowo wybranych miejscach pozostawia głowy swoich ofiar.
Co wspólnego mają za sobą te dwie, zdawałoby się, różne zbrodnie?

Książki o Maggie O'Dell należą do jednych z moich ulubionych. Autorka znakomicie buduje napięcie i przyprawia czytelnika o gęsią skórkę. Niestety w tym przypadku szybko domyśliłam się kto jest mordercą, co odrobinę popsuło mi przyjemność płynącą z lektury. Plus daję za zakończenie, zaskakujące i nieszablonowe, które może budzić kontrowersje, zmuszać do dyskusji i zastanawiania się jakbyśmy my zachowali się na miejscu Maggie.

Sięgając po "Zło konieczne" miłośnicy pisarstwa Alex Kavy nie poczują się zawiedzeni. W książce można odnaleźć wszystko to co dla pisarki charakterystyczne.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Tytuł oryginalny: A necessary evil

Tłumaczenie: Katarzyna Ciążyńska

Wydawnictwo: Mira

Data wydania: 2006 (wznowienie 2011)

Ilość stron: 528

Ocena: 5/6

Jose Carlos Samoza "Przynęta"

2012-04-24T16:49:00.000+02:00

"Świat jest teatrem, aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają."

W. Shakespeare

Są na świecie rzeczy bacznie strzeżone, o których zwykli śmiertelnicy nie mają pojęcia. Są specjalnie szkoleni ludzie, którzy czuwają nad bezpieczeństwem społeczeństwa, ich istnienie jest objęte tajemnicą. Oni sami nazywają siebie przynętami.

Diana Blanco jest jedną z najlepszych w swoim zawodzie, jej obsesją stało się pochwycenie groźnego psychopaty skrytego pod pseudonimem Widz. Kobieta jest niezwykle groźną przynętą, wystarczy tylko chwila nieuwagi i za pomocą zwykłych gestów potrafi zniewolić człowieka i z łatwością nim manipulować. Widz ma być jej ostatnią zdobyczą, dziewczyna chce zakończyć karierę w Departamencie i zacząć normalne życie z jednym z kolegów z pracy. Sprawy znacznie się komplikują gdy znika siostra Diany - Vera, młoda przynęta zaczynająca dopiero karierę w zawodzie. Wszystko wskazuje na to, że za porwaniem dziewczyny stoi Widz. Blanco chwyta się wszystkich możliwości by wpaść w ręce potwora, tylko tak może uratować siostrę.

Według teorii stworzonej przez Samozę aby móc manipulować ludźmi wystarczy zawładnąć ich psynomem, jest to możliwe wtedy gdy rozpozna się ich filię, zrozumie czego naprawdę pożądają. Brzmi skomplikowanie? Klucz do zrozumienia zachowań poszczególnych filii i sposoby ich zniewolenia zostały opisane w dramatach Szekspira. Przynęty przybierają maski, grają, całe ich życie to teatr, dają przestępcom to czego akurat oczekują dostając w zamian ich umysły.

Posiadanie takiej mocy jest niezwykle groźne, co się stanie gdy taka przynęta wymknie się spod kontroli? Zawładnięcie całym światem nie jest przecież dla niej problemem.

J.C. Samoza stworzył oryginalne i zadziwiające dzieło. Początkowo ciężko jest zrozumieć jego teorię, odnalezienie się w tych wszystkich filiach i psynomach może powodować zawrót głowy, później, wraz z przebiegiem akcji wszystko staje się jasne.

Książka pełna jest zaskakujących zwrotów akcji, trzyma w napięciu od momentu gdy znika siostra głównej bohaterki. W chwili gdy wszystko wydaje się jasne, napięcie opada a czytelnik łapie oddech ulgi, następuje szereg zaskakujących wydarzeń pobudzających wyobraźnię, a napięcie znów wzrasta. Autor bawi się nami w kotka i myszkę, steruje naszymi emocjami sugerując, że to już koniec by po chwili znów wprowadzić nas w wyrafinowany świat zbrodni.

Zakończenie wbija w fotel i powoduje przyśpieszone bicie serce, chyba nikt nie spodziewał się takiego finału.

Dawno nie czytałam tak dobrego thrillera. Ta książka ma w sobie wszystko to co lubię najbardziej., Barwni, niejednoznaczni bohaterowie, zgrabnie zaplanowana intryga, nowatorski pomysł na fabułę, nieprzewidywalne zakończenie, psychopaci, tortury i zbrodnia, która mrozi krew w żyłach :)

Mam nadzieję, że kiedyś będę miała okazję obejrzeć "Przynętę" na wielkim ekranie i dostarczy mi tyle samo niezapomnianych emocji co książka.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Tytuł oryginalny: El cebo

Tłumaczenie: Agnieszka Rurarz

Wydawnictwo: Muza

Data wydania: Październik 2011

Ilość stron: 452

Ocena: 6/6

Krzysztof Bielecki "Defekt pamięci"

2012-04-21T09:02:00.000+02:00

"Co byś zrobił, gdybyś codziennie musiał pisać dwie strony tekstu, aby powstrzymać nadchodzącą zagładę?"

Kool Autobee jest przeciętnym pracownikiem biurowym. Uzależniony od tonera do kopiarki cierpi na awersję do wszelkiego rodzaju słowa pisanego. Podłoże niechęci leży we wczesnym dzieciństwie i feralnym wypracowaniu szkolnym.

Pewnego dnia w swoim mieszkaniu Kool znajduje kartkę głoszącą:

,,Musisz napisać dwie strony tekstu’’.

Ignoruje wiadomość.

Następnego dnia dochodzi do serii nieszczęśliwych wypadków, w których giną ludzie. Mężczyzna wiąże otrzymaną wiadomość z dziwnymi wydarzeniami, jednak ciężko jest mu uwierzyć w to co się dzieje, postanawia zrobić jeszcze kilka prób, które kończą się równie tragicznie. Gnębiony wyrzutami sumienia zasiada do pisania, o dziwo, następnego dnia nic się nie dzieje. Od tej pory Kool porusza się po mieście z nieodłączną maszyną do pisania. Z przerażeniem odkrywa, że osób takich jak on jest więcej, nazywają siebie Piszącymi i prowadzą ruch oporu przeciwko tajemniczemu Motywatorowi, który zmusza ich do pisania. Wszelkie próby walki i sprzeciwu kończyły się niepowodzeniem, do czasu aż w ich szeregi wstąpił Kool, nowy Piszący.

Od tej pory zaczynają dziać się dziwne rzeczy, absurd goni absurd, a wszystko wydaje się nieprawdopodobne. Czy główny bohater jest szalony? A może śni lub cierpi na defekt pamięci?

Głównym motorem napędowym powieści są bohaterowie, człowiek o srebrzystej skórze, Czarnoksiężnik, Księżyc Saturna, człowiek zjadający skręty, postaci absurdalne i nieprawdopodobne, nadające historii tajemniczości, sprawiające, że wszystko wydaje się nierealnym snem (a może wręcz koszmarem) szalonego człowieka.

"Defekt pamięci" to książka oryginalna, czegoś takiego jeszcze nie było. Czytelnik zaskakiwany jest na każdym kroku, w momencie gdy wszystko wydaje się już jasne pojawiają się nowe szczegóły, które wprowadzają do opowieści jeszcze większy chaos. Każdy fragment tekstu, każdy akapit i zdanie trzeba czytać niezwykle dokładnie, nie można przegapić najmniejszego szczegółu, do samego końca nie wiadomo co jest ważne. Mały, wydawałoby się nieważny, szczególik kilka stron dalej rozrasta się do granic ważnego wydarzenia, bez którego zrozumienie książki staje się niemożliwe.

Pozorny chaos tak naprawdę jest niezwykle precyzyjnie przemyślany przez autora.

Książkę czyta się w błyskawicznym tempie, wciąga i nie można się od niej oderwać, na lekturę wystarczy kilka godzin a wrażenia po niej zostają niezapomniane.

Niewiele jest książek, które tak potrafią pochłonąć czytelnika, które czyta się z niezwykłą uwagą i analizuje długo po zakończeniu lektury.

"Defekt pamięci" polecam wszystkim spragnionym czegoś nowego i oryginalnego. Książka naprawdę warta uwagi.

Wydawnictwo: Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości

Data wydania: Luty 2012

Ilość stron: 154

Ocena: 6/6

Dorota Katende "Dom na Zanzibarze"

2012-04-19T11:11:00.000+02:00

"Dom na Zanzibarze" to opowieść o sile marzeń i uporze w ich realizowaniu, to historia o kobiecie sukcesu, która nie boi się wyzwań i jest gotowa stawić czoła wszelkim przeciwnością stojącym na drodze do spełnienia.

Dorota Katende jest kobietą po przejściach, na koncie ma kilka nieszczęśliwych małżeństw, kłopoty finansowe i gromadkę dzieci. Pewnego dnia pod wpływem lektury książki Karen Blixen "Pożegnanie z Afryką" postanawia wyjechać na safari. Na jednej podróży się nie kończy, oczarowana Czarnym Lądem wraca na kontynent wielokrotnie i poznaje zakamarki niedostępne dla turystów. W trakcie jednej ze swoich wycieczek trafia na Zanzibar, zachwycona bliskością oceanu i klimatem panującym na wyspie postanawia zbudować tam dom. Kłopoty związane z biurokracją, miejscową ludnością i trudnościami w budowie nie zniechęcają kobiety, z uporem dąży do realizacji marzeń. W końcu jej się udaje i zostaje dumną posiadaczką domu na rajskiej wyspie.

Dorota Katende jest właścicielką biura podróży Safari Travel, mieszka w Polsce i na Zanzibarze. Na rajskiej wyspie odnalazła ciszę i spokój, zrealizowała swoje pragnienia i znalazła miłość swojego życia.

Barwne opisy, przesiąknięte magią Afryki sprawiają, że chciałoby się poczuć na własnej skórze ten charakterystyczny klimat. Wizja Afryki przedstawiona przez Panią Dorotę oczarowała mnie, podziwiam odwagę autorki, sama nie zdecydowałabym się na taką podróż.

"Dom na Zanzibarze" nie jest typową książką podróżniczą. Wątki z prywatnego życia autorki mieszają się z opisami podróży i kultury mieszkańców Czarnego Lądu. Niestety z przykrością muszę stwierdzić, że wtrącenia dotyczące prywatnego życia narratorki, jej problemy w Polsce, nieudane życie uczuciowe i ciągłe porażki na tym froncie psują cały urok powieści. Magia Afryki zostaje przyćmiona, na pierwszy plan wysuwa się autorka ze swoimi problemami, momentami staje się to dość uciążliwe i nużące.
Postępowanie narratorki może drażnić, kobieta sprawia wrażenie odrobinę nieodpowiedzialnej, rzuca wszystko (wraz z małymi jeszcze dziećmi) po to by na kilka tygodni wyjechać do Afryki. Stawia wszystko na jedną kartę, inwestuje oszczędności w ryzykowne przedsięwzięcie nie mając pewności czy okaże się ono trafne.
Czasami spełnione marzenia to nie wszystko, trzeba myśleć o przyszłości i konsekwencjach swoich decyzji zwłaszcza jeśli jest się samotną matką.
Autorka miała na tyle szczęścia, że jej się udało.

Komu mogę polecić tę książkę?
Wielbiciele Czarnego Lądu z pewnością znajdą tutaj coś dla siebie, dla tych którzy wybierają się na safari bądź chcą zwiedzić Zanzibar może okazać się przydatnym przewodnikiem, a Ci, którzy lubią czytać o sile marzeń i uporze w ich realizacji będą zachwyceni.

Wydawnictwo: Otwarte

Data wydania: Wrzesień 2009

Ilość stron: 288

Ocena: 3/6

John Connolly "Wrota"

2012-04-05T13:19:00.000+02:00

Nauka nie musi być nudna, podana w zabawnej i przystępnej formie, nie przysparza trudności, a wręcz pobudza ciekawość i zmusza do poszerzania horyzontów i poszukiwania dodatkowych informacji.
Żałuję, że książka Johna Connolly'a nie została napisana wcześniej i nie trafiła w moje ręce gdy jeszcze chodziłam do szkoły, może wtedy nie miałabym problemów ze zrozumieniem fizyki i innych przedmiotów ścisłych :)

Dochodzi do awarii wielkiego zderzacza hadronów, jakaś nieznana i niezbadana cząstka energii oddziela się od pozostałych i znika zacierając po sobie ślady.
W tym samym czasie w domu przy alei Crowleya 666 czwórka znudzonych życiem ludzi urządza seans spirytystyczny. Zabawa zmienia się w przerażający koszmar gdy w piwnicy budynku pojawia się nieznana energia, za której przyczyną otwierają się wrota piekieł. W czwórkę dorosłych wchodzą demony, które mają przygotować grunt na przyjście Jego Złowrogości, władcę piekieł.
Świadkiem wydarzenia jest jedenastoletni Samuel, ekscentryczny dzieciak, któremu głowę zaprzątają takie sprawy jak liczba aniołów na główce od szpilki. Mimo starań nikt nie wierzy w jego opowieść, postanawia więc na własną rękę ocalić świat od zagłady.
Jako sprzymierzeńca ma jednego z demonów. Głump, Dopust Pięciu Bóstw, pojawia się w świecie ludzi wbrew sobie, początkowo marzy mu się podbój Ziemi, potem jedyne czego chce to wrócić do swojej krainy. Ta sympatyczna postać odegra znaczną rolę w zbawieniu świata i walce z władcą piekieł.

John Connolly w przystępny sposób opowiada o Wielkim Wybuchu, który zapoczątkował istnienie Wszechświata, tłumaczy zjawiska pojawiające się w kosmosie, mówi o rozszerzaniu się wszechświata, czarnych dziurach, przedstawia nam teorię światów równoległych. Tłumaczy zasady działania akceleratora cząstek, wyjawia jakie znikome niebezpieczeństwa niosą za sobą eksperymenty w wielkim zderzaczu. Poznajemy również postać Einsteina i jego teorii względności.
Informacje płynnie wplecione w akcję utworu pobudzają ciekawość. Nie są to suche fakty, ani nudny wykład przy którym się zasypia, każda ciekawostka dodaje smaczku całej historii, dodatkowo poszerzając naszą wiedzę o świecie. Co ciekawsze, również przypisy autorstwa Connolly stanowią istotny element książki, nie da się ich pominąć, a informacje w nich zawarte podane są w zabawnej, oryginalnej formie.

Styl autora od razu przypadł mi do gustu. Cała historia napisana jest lekkim językiem, lektura tej książki jest prawdziwą przyjemnością i nawet fragmenty dotyczące nauki nie męczą, czyta się je bardzo szybko i sprawnie, a wiedza w nich zawarta bez problemu trafia do głowy.

Koniec świata i nadejście Jego Złowrogości zostało przedstawione w groteskowy sposób. Ciapowate potwory, którym nic się nie udaje wzbudzają śmiech nie grozę, a komiczne sytuacje wywołują uśmiech na twarzy. Makabra została zastąpiona groteską, dzięki temu mamy świetną, zabawną powieść dla dzieci i młodzieży okraszoną dodatkową dawką wiedzy.
Myślę, że i starsi czytelnicy znajdą we "Wrotach" coś dla siebie i podczas lektury będą się bawić równie dobrze.

Tytuł oryginalny: The Gates
Tłumaczenie: Elżbieta Gałązka-Salamon
Wydawnictwo: Niebieska Studnia
Data wydania: Październik 2011
Ocena: 5/6

Lech Zaciura "Czyżyk i spółka"

2012-04-03T12:37:00.000+02:00

Książka w sam raz dla małych ornitologów i wielbicieli przyrody.
Twoje dziecko kocha obserwować ptaki? Po lekturze "Czyżyka i spółki" ciężko będzie ci zainteresować je czymś innym. Czeka was wiele godzin obserwacji, poznawania nowych gatunków i rozmów na temat zwyczajów skrzydlatych przyjaciół. Bez karmnika w pobliżu domu pewnie też się nie obejdzie.

Lech Zaciura w postaci zabawnych historyjek przedstawia w sposób niezwykle sugestywny życie naszych skrzydlatych przyjaciół. Akcja zaczyna się w grudniu, gdy ptaki, początkowo nieufnie, odwiedzają karmnik, ustawiony w ogrodzie. "Ptasia stołówka" staje się miejscem, w którym kwitnie życie towarzyskie, to tutaj zbierają się wszystkie gatunki ptaków, tutaj odbywają się ważne obrady, rozmowy, kłótnie i spory. Z czasem gdy zima ustępuje przenosimy się w raz z ptakami na łąki, do lasów, miasta. Obserwujemy jak wygląda ich życie w naturalnych warunkach. Stajemy się świadkami dobierania w pary, zakładania gniazda, wykluwania piskląt, ich pierwszych nieporadnych lotów i uczenia życia.

W książce zwierzęta potrafią mówić, porozumiewają się ze pomocą języka niezrozumiałego dla ludzi. Niosą sobie wzajemną pomoc i żyją w przyjaźni, nie wliczając w to ptaków drapieżnych, którzy polują na swoich mniejszych braci, ale nie obawiajcie się, w książce nie ma przemocy, prócz kilku momentów grozy, która aż zapierają dech w piersi, każda historyjka ma szczęśliwe zakończenie.

Dodatkowy atut stanowią ilustracje Andrzeja Kłapyta. Ptaki na obrazkach wyglądają jak żywe, przedstawiony jest każdy nawet najmniejszy detal wyróżniający je spośród innych gatunków.

Po lekturze "Czyżyka..." warto wybrać się na długi spacer, razem z maluchem poszukać nowych gatunków ptaków, na które do tej pory nie zwracaliśmy większej uwagi.

Wydawnictwo: Skrzat

Data wydania: Grudzień 2011

Ilość stron: 168

Ocena: 5/6

Jan Grzegorczyk "Puszczyk"

2012-03-31T15:29:00.000+02:00

Podobno proza Jana Grzegorczyka jest na tyle charakterystyczna, że stali czytelnicy od razu rozpoznają styl autora. "Puszczyk" jest pierwszą książką jego autorstwa jaką miałam okazję przeczytać, barwny, lekki styl od razu przypadł mi do gustu i z pewnością nie będzie to nasze ostatnie spotkanie.

Stanisław Madej, by uciec od nudnej, szarej codzienności przeprowadza się z ruchliwego miasta do cichej, spokojnej miejscowości. Kupuje domek na skraju puszczy i wraz z wiernym psem Rubenem zajmuje się kontemplowaniem przyrody. Aby mieć za co utrzymać swoją posiadłość postanawia napisać książkę, głównym tematem ma być tajemnicze, niewyjaśnione samobójstwo miejscowego biznesmena. W poznaniu historii pomaga Madejowi zaprzyjaźniony ksiądz. Pewnego wieczoru, który wydaje się przełomowy dla rozwiązania zagadki śmierci biznesmena, Madej znajduje w kościele zwłoki proboszcza. Wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek, jednak Stanisław nie daje się tak łatwo przekonać do wersji przedstawianej przez stróżów prawa, ksiądz był przecież doświadczonym taternikiem, nie mógł tak łatwo spaść z drabiny.
Pisarz rozpoczyna śledztwo na własną rękę, pomaga mu w tym były śledczy, Radek Siejek, jedyna osoba, która wierzy w wersję przedstawianą przez pisarza. Czy uda mu się rozwiązać zagadkę tajemniczych śmierci? Co jeszcze musi się stać by policja uwierzyła w przypuszczenia pisarza?

"Puszczyk" jest połączeniem powieści obyczajowej i kryminału. Jest zabójstwo, zagadka, miłość, romans i zdrada, jest również przyjaźń i nienawiść. Barwne i plastyczne opisy przyrody sprawiają, że czujemy się jakbyśmy obserwowali cała historię z boku. Opisy zachowań miejscowej ludności i codziennych, zwyczajnych sytuacji dodają książce dodatkowego uroku, od razu pojawia się myśl, ze nawet w takiej sielskiej scenerii może rozegrać się prawdziwy dramat.
Rozwiązanie zagadki zaskakuje i gdy wydaje się, że wszystko jest już jasne okazuje się, że to jeszcze nie koniec. Stanisław nie może być pewny kto jest jego przyjacielem, a kto wrogiem.

Główny bohater jak i postaci drugoplanowe wzbudziły moją sympatię. Nie są to postaci kryształowe, idealnie czyste, nawet ksiądz ma swoje wady jak i zalety.

Jedyne co mi przeszkadzało to zbyt słabo zaznaczone różnice pomiędzy jawą a snem. Momentami ciężko było mi się zorientować czy rozgrywające się wydarzenia są wytworem wyobraźni bohatera czy dzieją się w rzeczywistości. Niestety w ten sposób przegapiłam kilka przełomowych wydarzeń i niektóre fragmenty musiałam czytać kilka razy by zrozumieć cały sens powieści.

"Puszczyka" polecam wszystkim miłośnikom kryminałów jak i powieści obyczajowych, bez względu na płeć i wiek.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Wydawnictwo: Znak

Data wydania: styczeń 2012

Ilość stron: 432

Ocena: 5/6

Rafik Schami "Baśnie z Maluli"

2012-03-30T13:58:00.000+02:00

Malula to mała chrześcijańska wioska położona u stóp gór Antylibanu w Syrii, jedyne miejsce na świecie gdzie wciąż żywy jest język aramejski, którym posługiwał się Chrystus.
Mieszkańcy wioski słyną z daru opowiadania, na przełomie wieków powstało tu wiele baśni zawierających ludowe mądrości.

Rafik Schami, pochodzi z Maluli lecz na stałe mieszka w Niemczech, to tutaj w cudownych okolicznościach trafił w jego ręce stary zbiór opowieści pochodzący z rodzimej wioski.
W zbiorze "Baśnie z Maluli" znajdziemy czternaście opowiadań oraz wstęp mówiący o tym jak doszło do powstania książki.

Lekki język oraz ciekawa fabuła sprawia, że lektura jest prawdziwą przyjemnością, a książkę czyta się wręcz błyskawicznie. Opowiedziane historie trafią do dzieci, które zachwycą się fantastycznym, baśniowym światem, jak i do dorosłych, którzy między wierszami wyczytają zawarte w historiach przesłanie i mądrości ludu Malulii.

Na stronach utworu spotkamy fantastyczne postaci jak wróżki, czarownice czy mówiące zwierzęta, pojawiają się również ludzie prowadzący zwyczajny tryb życia, trudniący się przyziemnymi sprawami. Są postaci dobre i złe, mądre i głupie, biedne i bogate.
Przesłanie baśni jest proste, dobro zawsze zostanie nagrodzone, a zło i głupota potępione.

Książka idealnie nadaje się do czytania dzieciom przed snem, w prawdzie jej szata graficzna jest dość uboga, ale za to bardziej pobudza wyobraźnie do działania. Po takiej lekturze sny z pewnością będą piękne i kolorowe.
Starsi czytelnicy, miłośnicy orientu i baśniowych historii z pewnością nie poczują się zawiedzeni i spędza przy lekturze długie godziny.

Tytuł oryginalny: Marchen aus Malula

Tłumaczenie: Elżbieta Zarych

Wydawnictwo: Wam

Data wydania: Listopad 2011

Ilość stron: 244

Ocena: 4/6

Kazuo Ishiguro "Nie opuszczaj mnie"

2012-03-27T13:57:00.000+02:00

Gdzieś na angielskiej prowincji mieści się szkoła z internatem Hailsham. Na pierwszy rzut oka jest to szkoła taka sama jak każda inna, zapewniająca dzieciom odpowiednie wykształcenie, rozwijająca ich pasję i zainteresowania, dbająca o ich zdrowie oraz kondycje fizyczną i psychiczną.
Jednak gdy zagłębiamy się w zakamarki, lepiej poznajemy uczniów, wychowawców i zwyczaje panujące w szkole, coraz częściej odnosimy wrażenie, że w szkole tej coś nie gra, coś jest bardzo nie w porządku.
Dlaczego dzieci nigdy nie opuszczają murów uczelni? Dlaczego ludzie z zewnątrz unikają ich towarzystwa? Gdzie są ich rodzice lub opiekunowie?

Hailsham nosi w sobie wiele ponurych tajemnic, które odkrywamy wraz z trójką przyjaciół Kathy, Ruth i Tommym. Towarzyszymy im przez cały pobyt w szkole, obserwujemy jak dorastają, usamodzielniają się, w końcu wyjeżdżają by wspólnie zamieszkać w Chałupach. Ich los jest z góry przesądzony, mimo wszystko starają się żyć normalnie. Przyjaźnią się, kochają, nienawidzą.

Narratorką opowieści jest Kathy. Poznajemy ją gdy zmęczona pracą opiekunki postanawia usunąć się w cień by wypełnić swoje przeznaczenie i podążyć drogą jaka została wybrana dla wychowanków Hailsham.
To Kathy opowiada nam o szkole, wraz z nią cofamy się w czasie po to by usłyszeć szokującą historię życia setek dzieci. W opowieści kobiety pełno jest dygresji, wtrąceń, niektóre wątki zostają przerwane po czym kontynuowane kilka stron dalej.
Narracja, wbrew pozorom, nie męczy, wręcz przeciwnie, lekki język sprawia, że w historii Kathy nie można się zgubić, odnosi się wrażenie jakby kobieta siedziała tuż obok i specjalnie dla nas opowiadała o swoim życiu.

Książka przesiąknięta jest emocjami. Od pierwszych jej stron bije niewyobrażalny wręcz smutek, wystarczy przeczytać kilka początkowych zdań, a już wiemy, że nie będzie to opowieść z happy endem.
Wraz z postępem akcji, w chwili gdy Kathy ujawnia coraz więcej szczegółów i wreszcie dociera do nas szokująca prawda, bohaterowie stają się nam coraz bardziej bliscy. Chcielibyśmy, żeby udało im się przezwyciężyć przeznaczenie, mamy nadzieję, że uda im się uniknąć losu jaki został im wybrany.

Kazuo Ishiguro porusza w swojej książce kontrowersyjny temat, nie zdradzę tajemnicy jaki. Mam tylko nadzieję, że jego wizja nigdy się nie spełni.

"Nie opuszczaj mnie" to książka oryginalna i dość specyficzna. Może zachwycić lub znudzić, można się w niej zakochać lub znienawidzić.
Ja z pewnością będę o niej długo pamiętać i nie raz wrócę do lektury.

E-book
Tytuł oryginalny: Never let me go
Tłumaczenie: Andrzej Szulc
Wydawnictwo: Albatros
Data wydania: Luty 2011
Ilość stron: 320
Ocena: 6/6

Mikołaj Milcke "Gej w wielkim mieście"

2012-03-22T17:02:00.000+01:00

"Gej w wielkim mieście" to powieść niebanalna i kontrowersyjna, poruszająca temat homoseksualizmu, dorastania i dojrzewania, a także poszukiwania miłości i własnego ja.

Główny bohater rozpoczyna studia dziennikarskie na jednej z warszawskich uczelni. Własnie przeprowadził się z małego miasteczka do stolicy. Jest pełen obaw ale jednocześnie i nadziei.
Z Warszawą wiąże wielkie plany, chce się rozwijać, zasmakować życia jakiego nie poznał na prowincji, znaleźć miłość i ujawnić swoje prawdziwe homoseksualne ja.
Stolica okazuje się wręcz rajem stworzonym dla bohatera, studiuje, imprezuje, bez skrępowania odnosi się ze swoim homoseksualizmem, zyskuje nawet status wydziałowego geja, z którym z dumą się obnosi.
W jego życiu pojawia się przystojny Hiszpan, który wydaje się idealnym partnerem nie tylko dla geja. Jednak jak to w życiu zazwyczaj bywa sielanka szybko się kończy, a w związku dwóch mężczyzn dochodzi do pierwszego poważnego kryzysu. Czy bohaterowie zdołają go przezwyciężyć? Czy miłość okaże się silniejsza niż bolesne wspomnienia z przeszłości? Czy dwaj mężczyźni zdołają dojść do kompromisu?

Bohater jest niedoświadczonym i naiwnym chłopcem. Momentami jego głupota wręcz boli. Czytając zastanawiałam się jak można tak bezgranicznie ufać ludziom i nie zwracać uwagi na czyhające niebezpieczeństwa. Co takiego musi się stać by młody gej otworzył oczy?

"Gej w wielkim mieście" to pierwsza książka pisana z perspektywy geja jaką miałam okazję czytać. Trochę bałam się tego co mogę w niej znaleźć, ale równocześnie chciałam sprawdzić granice swojej tolerancji. Niektóre fragmenty balansowały blisko granicy; opisy gejowskiego seksu mnie zniesmaczyły, a ogólne studenckie rozpasanie, z którym nie spotykam się na co dzień (mimo, że kiedyś sama studiowałam) wywoływały dreszcze.

"Geja..." czyta się lekko i przyjemnie. Lektura wciąga, a bohaterowie wzbudzają sympatię. Dialogi bohaterów są pełne zabawnych tekstów, które być może kiedyś przejdą do historii :)
Nie brakuje także bardziej dramatycznych scen, które ściskają serce czy mrożą krew w żyłach.

Książkę polecam jako doskonałą porcję rozrywki. Ci, którzy szukają w niej czegoś więcej poczują się niestety zawiedzeni.

Wydawnictwo: Dobra Literatura

Data wydania: Listopad 2011

Ilość stron: 388

Ocena: 5/6

Emily Giffin "Sto dni po ślubie"

2012-03-11T10:11:00.000+01:00

Czym jest miłość? Pytanie, zdaje się, banalne ale jakże trudno na nie odpowiedzieć.
Miłość ma różne oblicza, maże być burzliwa, niepewna, dostarczać silnych emocji i wywoływać gęsią skórkę, może sprawiać, że przestajemy myśleć logicznie i jedyne czego pragniemy to kierować się sercem i emocjami. Miłość może być również romantyczna, dawać nam poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji, sprawiać, że co dzień budzimy się szczęśliwsi i z uśmiechem na twarzy kroczymy obok ukochanego człowieka z pewnością, że to ten z kim spędzimy resztę naszego życia.

Ellen jest szczęśliwą, młodą mężatka, ma idealnego męża, który kocha ją miłością bezgraniczną i jest gotów zrobić dla niej wszystko. Para wydaje się bardzo szczęśliwa aż do czasu gdy w życiu Ellen przypadkowo pojawia się Leo, były chłopak, pierwsza wielka miłość kobiety.
On jest dziennikarzem, ona fotografem, znają się doskonale i rozumieją prawie bez słów więc dlaczego nie mieli by spróbować wspólnie pracować? Taka współpraca mogłaby okazać się korzystna dla obu stron. Ale czy taki pomysł jest dobry gdy okazuje się, że uczucie, które kiedyś między nimi było nie do końca minęło? Czy emocje da się tak łatwo opanować, uciszyć serce i kierować się głosem rozsądku?

Wybór przed którym stanie Ellen nie jest łatwy. Andy i Leo różnią się chyba wszystkim, obaj pociągają ją tak samo, a każdy z nich ma do zaoferowania co innego. Co wybierze kobieta? Życiową stabilizację czy ciągłą karuzelę uczuć? Przyszłość u boku męża czy niepewny los u boku byłego chłopaka, który wciąż boi się angażować?
Stojąc obok i z dystansu obserwując rozwój wypadków wybór wydaje się logiczny, a rozterki targające kobietą wręcz niedorzeczne, ale czy będąc na miejscu bohaterki nie wahalibyśmy się tak samo? Czy zakochane kobiety nie działają pod wpływem chwili i emocji podejmując pochopne decyzje kierując się głosem serca a nie rozumem?

Ellen jest kobietą dziwną, zakompleksiona, z poczuciem niższości, potrzebuje mężczyzny silnego, dominatora, który będzie podejmował za nią wszystkie decyzje. Andy widzi w Ellen partnera, osobę równą sobie, z której zdaniem się liczy, chce by wspólnie podejmowali decyzje dotyczące ich wspólnego życia. Kobieta bez cienia sprzeciwu zgadza się na wszystko, może pod wpływem wyrzutów sumienia, a może przez uległy charakter, w każdym razie decyzje te nie czynią jej bardziej szczęśliwą. Leo z kolei to typ władczego faceta, który lubi rządzić i mieć ostatnie zdanie, może właśnie dlatego tak pociąga Ellen?

Opisana historia może przydarzyć się każdemu z nas, dlatego łatwo było mi wejść w rolę bohaterki i razem z nią przeżywać targające emocje. Wielokrotnie zastanawiałam się co ja bym zrobiła na miejscu Ellen, poszła za chwila czy zachowała zdrowy rozsądek? Z pewnością nie dałabym facetowi poczucia wyższości nade mną, pewności, że może pojawić się w każdym momencie mojego życia, a ja rzucę dla niego wszystko. Dla chwili ulotnego szczęścia nie warto jest poświęcać trwałego uczucia.
A wy co byście zrobili na miejscu bohaterki?

Wydawnictwo: Otwarte

Data wydania: 2008

Ilość stron: 376

Ocena: 4/6

Graham Masterton "Piąta czarownica"

2012-03-01T18:08:00.000+01:00

Masterton to mistrz powieści grozy, jego książki przesiąknięte magicznym klimatem, pełne są zjawisk nadprzyrodzonych i dziwacznych postaci od których włos jeży się na głowie.

Ofiarami makabrycznych wydarzeń w Los Angeles padają policjanci. Trzej niebezpieczni gangsterzy terroryzują władze miasta, pomagają im cztery czarownice, posługujące się magią z różnych stron świata. Świadkiem rzezi zostaje detektyw Dan. Uznany przez przełożonych za wariata, nie poddaje się presji otoczenia i stara się zneutralizować niebezpieczne kobiety. Pomaga mu ojciec iluzjonista i sąsiadka, dziwnym trafem, znająca się na magii.
Rozpoczyna się polowanie na czarownice.
Detektyw Dan stanie twarzą w twarz z koszmarem, który męczy go od kilku lat, będzie musiał stawić czoła traumatycznym wydarzeniom z przeszłości i podjąć decyzje od których być może będzie zależał los całego Los Angeles. Czy siły nieczyste zostaną pokonane? I co ważniejsze, czy Dan dokona właściwych wyborów?

Wciągająca fabuła, odpowiednio zbudowane napięcie, zaskakujące wydarzenia i elementy makabry to to co wielbiciele pisarza lubią najbardziej. Wywoływane przez czarownice krwiożercze potwory kukurpa, które mi od razu skojarzyły się z legendarną chupacabra, wywołują dreszcze przerażenia i obrzydzenia, a sugestywne opisy masakry policyjnej sprawiają, że czujemy się jakbyśmy stali obok detektywa Dana i razem z nim czuli powiew "mrocznego wiatru".

Mimo doskonale zbudowanego napięcia i świetnego pomysłu na fabułę coś w tej książce mi nie pasowało. Pierwszy raz miałam wrażenie jakby Masterton nie do końca dopracował swoje dzieło. Kilka elementów, nie pasuje do ogólnego schematu, psując przy tym całość. Czarownice zbyt łatwo dają się podejść co sprawia, że napięcie sięgające granic możliwości gwałtownie spada pozostawiając niedosyt. Niektóre wątki pozostaje niewyjaśnionych, a otwarte zakończenie zbyt przypomina tandetne horrory filmowe.
Książka nie jest odpowiednia dla osób, które dopiero co zaczynają przygodę z twórczością pisarza, może zniechęcić do lektury pozostałych powieści.
Wielbiciele Mastertona znajdą tu to co kochają najbardziej w odrobinę niedopracowanej wersji.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

E-book

Tytuł oryginalny: The 5th Witch

Tłumaczenie: Paweł Wieczorek

Wydawnictwo: Albatros

Data wydania: 2008

Ilość stron: 318

Ocena: 4/6

Austin Wright "Tony i Susan"

2012-02-25T12:04:00.000+01:00

Do przeczytania książki Austina Wrighta zachęciła mnie nota redakcyjna i napis na okładce głoszący, że oto mamy do czynienia z "Zapomnianym arcydziełem amerykańskiej literatury". Byłam przygotowana na coś wielkiego, na coś co nie pozwoli oderwać się od lektury przez wiele godzin i zmusi do wielokrotnych analiz. Po zakończeniu lektury miałam mieszane uczucia, to nie było to czego się spodziewałam, mimo wszystko książka zaskoczyła mnie swoją oryginalnością i innością, jeszcze nigdy nie czytałam czegoś podobnego.

W książce dwie płaszczyzny - fikcyjna i rzeczywista - przenikają się wzajemnie i wchodzą w interakcję.
Edward, były mąż Susan, którego kobieta uważała za nieudacznika i niespełnionego pisarza, przesyła jej do recenzji swoje pierwsze dzieło. Susan długo zabiera się do lektury tekstu, nie wie czego może się spodziewać, boi się swojej reakcji. Gdy wreszcie decyduje się rozpocząć przygodę z dziełem byłego męża wystarczy tylko chwila by wykreowany przez Edwarda świat wciągnął ją na wiele wieczorów.

Wraz z Susan czytamy "Nocne zwierzęta", w których głównym bohaterem jest Tony, profesor matematyki, przykładny mąż i ojciec. Poznajemy go w momencie gdy wraz z rodziną zostają napadnięci na autostradzie przez trzech niezrównoważonych psychicznie mężczyzn. Laura i Helen, kobiety życia Tonego, zostają porwane. Profesor matematyki stoi bezradny na drodze i obserwuje jak jego żona i córka odjeżdżają z nieznajomymi mężczyznami. Co zrobił by inny mężczyzna na jego miejscu? Walczył by? Stawił czoła niebezpiecznym bandytom by ratować swoją rodzinę? Czy w chwili gdy odnajduje zwłoki ukochanych kobiet zrobił by wszystko by pomścić ich niesprawiedliwą śmierć?
Bezradność Tonego przewija się przez większą część powieści. Główny bohater jest stereotypowym profesorem matematyki, ciapowatym facetem, który dużo mówi a mało robi. Po śmierci żony i córki poprzysięga zemstę, czy robi coś aby odnaleźć sprawców nieszczęścia? Otóż Tony nie robi nic, pozostaje bierny i nawet w chwili gdy ma porywaczy podanych na tacy odsuwa się na bok, czekając aż ktoś inny pomści jego krzywdy.
Postać Tonego niezmiernie mnie irytowała, miałam ochotę zmusić go do działania, cały czas nie traciłam nadzieję, że wydarzy się coś co spowoduje, że obudzi się z letargu i zawalczy o sprawiedliwość.

W trakcie przerw w lekturze Susan analizuje postępowanie głównego bohatera, dostrzega między nim a sobą wiele podobieństw. Pod wpływem lektury robi retrospekcję własnego życia, swoich błędów i niepowodzeń. Kobieta jest równie bierną postacią jak bohater książki Edwarda, woli udawać, że nie dostrzega problemów niż stawić czoła rzeczywistości i podjąć zdecydowane kroki odmieniające jej życie na lepsze.

Akcja książki jest bardzo nierówna. Momentami czyta się ją z wypiekami na twarzy zatracając się w lekturze bez reszty by za chwilę ziewać z nudów i liczyć strony do końca utworu.

"Tony i Susan" nie należy do książek łatwych w odbiorze. Zarówno język jak i konstrukcja utworu wymagają od czytelnika maksimum uwagi i koncentracji. Jestem pewna, że czytając utwór po raz kolejny będzie dostrzegać się istotne elementy, na które nie zwróciło się uwagi podczas pierwszej lektury. Może wtedy znaczenie książki ulegnie zmianie?

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Tytuł oryginalny: Tony and Susan

Tłumaczenie: Jędrzej Polak

Wydawnictwo: Muza

Data wydania: Sierpień 2011

Ilość stron: 351

Ocena: 4/6

Cristina Lopez Barrio "Ogród wiecznej wiosny"

2012-02-14T18:13:00.000+01:00

Niezwykła, magiczna, wielopokoleniowa saga, która wciąga od samego początku do samego końca. Wzrusza, bawi, dostarcza porcji wrażeń i silnych emocji, momentami wywołuje oburzenie, a nawet gorszy. Autorka z niezwykłym kunsztem opisuje losy rodziny Laguna, chociaż barwny język jakim posługuje się autorka do najłatwiejszych nie należy, to dzięki temu historia staje się jeszcze bardziej pasjonująca, a lektura to sama przyjemność.

Nad rodem Laguna ciąży klątwa. Kobiety zakochują się raz na całe życie, jednak miłość ta nie jest szczęśliwa, dostarcza bólu i cierpienia, ukochany mężczyzna albo odchodzi albo umiera, pozostawiając nieszczęśliwą kobietę z dzieckiem - kolejną dziewczynką.

Akcja utworu rozpoczyna się w chwili gdy Clara zakochuje się w andaluzyjskim myśliwym. Ani dziewczyna ani jej ukochany nie wierzą w moc klątwy, ich romans kwitnie, do czasu aż okazuje się, że kobieta jest w ciąży. Bogaty szlachcic nie może pozwolić sobie na ślub z biedną analfabetką, której matka trudni się czarami. Na pocieszenie kupuje Clarze Czerwony Dom, marząc o tym by ukochana zrobiła z niego wspaniale prosperujące gospodarstwo. Dziewczyna w akcie zemsty otwiera burdel, stając się najbardziej rozchwytywana prostytutką. Sprzedając swoje ciało nie traci przy tym nadziei na powrót ukochanego. Jej tęsknota i rozpacz sprawiają, że ogród przy Czerwonym Domie kwitnie bez względu na porę roku.
Gdy Clara rodzi córeczkę oddaje ją na wychowanie opóźnionej w rozwoju kucharce, być może to w jaki sposób była wychowywana Manuela pociąga za sobą lawinę nieszczęśliwych wypadków, które dosięgają kilku przyszłych pokoleń.

Postacią napędową całego utworu wydaje się być właśnie Manuela. Bezwzględna, bezlitosna kobieta, która sprawia wrażenie szalonej i niebezpiecznej, skutecznie niszczy życie swojej córki, Olvido, sprawiając, że ta z kolei boi się o życie swojej córki.
Manuela chcąc wyzbyć się piętna kobiety nieczystej i zyskać szacunek mieszkańców miasteczka pokłada wielkie nadzieje w córce. Trzyma dziewczynkę w zamknięciu i odosobnieniu, znęcając się nad nią psychicznie i fizycznie, ukrywa jej wielką urodę pod niekształtnymi kapeluszami i dziwacznymi fryzurami. Nie przypuszcza nawet, że Olvido jest od dawna zakochana w synu nauczyciela, młodzi spotykają się w tajemnicy przed rodzicami w tym samym miejscu, w którym rozwijał się romans Clary i mysliwego.
Gdy matka odkrywa romans córki dochodzi do tragedii.

Żadna z kobiet Laguna nie wzbudziła mojej sympatii, każda z nich ma liczne wady, niektóre z nich wręcz sprawiają wrażenie kobiet nieobliczalnych. Pochłonięte żądzą zemsty lub próbami oczyszczenia imienia rodziny nie dostrzegają krzywd jakie wyrządzają osobą najbliższym.
Każda Laguna to egoistka myśląca tylko o sobie, pochłonięte własnym nieszczęściem nie dbają nawet o dzieci. Czy aby czasami same nie były przyczyną nieszczęść spadających na rodzinę? Być może żadnej klątwy nigdy nie było.

Książka aż kipi od emocji, niestety w większości tych negatywnych. Sięgając po lekturę trzeba być przygotowanym na momenty mrożące krew w żyłach i przyprawiające o mdłości. Zastanawiam się co autorka chciała osiągnąć wprowadzając do akcji utworu takie elementy. Skoro miała to być książka o miłości po co komplikować fabułę i robić z bohaterek wynaturzone potwory pozbawione skrupułów?

"Ogród wiecznej wiosny" jest książką smutną. Bohaterowie z góry skazani są na porażkę, a ich starania nie przynoszą żadnych efektów. Ci którzy lubią książki z happy endem poczują się zawiedzeni. W prawdzie tutaj zakończenie pozostaje otwarte, jednak wyraźnie sugeruje, że to nie koniec nieszczęść jakie spadną na rodzinę Laguna.

Tytuł oryginalny: La casa de los amores imposibles

Tłumaczenie: Sylwia Mazurkiewicz - Petek

Wydawnictwo: Otwarte

Data wydania: Lipiec 2010

Ilość stron: 334

Ocena: 4/6

Ryszard Botwina "Małe wieczności"

2012-02-08T12:30:00.000+01:00

Miłość to niezwykłe uczucie, które przychodzi w najmniej spodziewanym momencie i potrafi przewrócić nasze życie do góry nogami. Dla ludzi zakochanych przeszłość nie ma znaczenia, liczy się tylko chwila obecna, wszystko co było przed pojawieniem się miłości jest nieważne. Dla ukochanej osoby jesteśmy gotowi zrobić wszystko, nawet zabić.

Henryk ma ponad 50 lat, kiedyś był górnikiem, teraz pracuje jako portier, ma żonę, której nigdy nie kochał i poczucie życiowej porażki. W trakcie nudnych dyżurów przenosi się do świata wspomnień i wyobraźni. Kocha literaturę, czyta książki, pisze wiersze, ma w sobie coś z niespełnionego filozofa. Swoje przemyślenia skrzętnie notuje w czarnym zeszycie, który chowa pod poduszką przed okiem wścibskich kolegów.
Ania to 26-letnie prostytutka z problemem narkotykowym. Ma córkę i męża silnie uzależnionego od narkotyków, to właśnie dla niego chodzi na ulicę, dla zdobycia pieniędzy na kolejną działkę jest w stanie zrobić dosłownie wszystko.
Pewnej deszczowej nocy Ania zachodzi na portiernię Henryka, wtedy rodzi się ich uczucie. Zaczynają się regularnie spotykać, dziewczyna rezygnuje z prostytucji i narkotyków, liczy się tylko miłość i czas spędzony z ukochanym. Jednak życie bywa okrutne a przeszłość nie daje o sobie tak łatwo zapomnieć. W życiu tej dziwacznej pary wydarzy się coś co pociągnie za sobą lawinę nieszczęśliwych wydarzeń prowadzących do tragedii.

Miałam wrażenie, że lektura książki ciągnie się w nieskończoność. Pomysł na fabułę na pierwszy rzut oka wydaje się interesujący, niestety z biegiem czasu bohaterowie irytują coraz bardziej, pod koniec odczuwałam do nich wręcz niechęć. Sposób przedstawienia historii też pozostawia wiele do życzenia, krótkie, nic nie znaczące dialogi bohaterów, którzy potrafią rozmawiać jedynie o miłości i śmierci, niezliczona ilość wykrzykników (które wręcz doprowadzały mnie do szewskiej pasji), dygresje i wprowadzanie do akcji elementów, których znaczenie do tej pory pozostaje dla mnie zagadką.

"Małe wieczności" to nie tylko opowieść o miłości, to także książka z elementami akcji. Skorumpowany policjant zajmujący się handlem narkotykami, po godzinach biorący udział w rytuałach podejrzanego bractwa lubującego się w torturowaniu prostytutek. Portier nieudacznik, który nagle przemienia się w superbohatera rozpracowującego cały gang narkotykowy i mszczący się za krzywdy ukochanej kobiety.

Książka miała być porywająca i wciągająca, wyszła nudna i niedopracowana. Bohaterowie są bezbarwni, pozbawieni osobowości, ich uczucie sztuczne. Zachowują się jak dzieciaki, którym wydaje się, że będąc ze sobą robią na złość całemu światu.
Elementy akcji zamiast wywoływać dreszczyk emocji i budować napięcie, śmieszą. Czytając zastanawiałam się tylko co autor chciał osiągnąć wprowadzając do historii tak absurdalne wydarzenia.
Czy nie lepiej byłoby zająć się jedynie historią miłości Henryka i Ani?

E-book

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Data wydania: Lipiec 2011

Liczba stron: 288

Ocena: 2/6

Renata Opala " Opowieści o czarodziejce Dobrochnie"

2012-02-07T12:29:00.000+01:00

Na szczycie góry, w kryształowym pałacu mieszka śliczna czarodziejka Dobrochna. Mimo wspaniałego pałacu, czarodziejskich umiejętności oraz towarzystwa skrzatów i elfów, czuje się niezwykle samotna. Brakuje jej drugiego człowieka, kogoś kto rozumiałby jej problemy i rozterki.
Historia o biednej dziewczynce opowiedziana przez jednego z elfów popycha Dobrochnę w krainę ludzi, wróżka postanawia ruszyć w świat i pomagać ludziom, którzy na to zasługują.
Na swojej drodze czarodziejka spotyka wiele ciekawych postaci, jedni są dobrzy inni źli, biedni lub bogaci. Każdemu z nich za pomocą czarodziejskich mocy Dobrochna pomaga i sprowadza na właściwą drogę.

Historie utrzymane są w klimacie starych baśni opowiadanych przez naszych dziadków. Niosą za sobą uniwersalną, ludową mądrość, która mówi o tym, że dobro zawsze zostanie nagrodzone, a zło ukarane. Przesłanie historyjek jest tak proste, że zrozumie je nawet najmłodsze dziecko.
Dodatkowy atut książeczki stanowią ilustracje Marty Ostrowskiej. Każda postać odgrywająca znaczącą rolę jest zilustrowana, maluchowi z pewnością ułatwi to wyobrażenie sobie poszczególnych opowieści. Dzięki przejrzystemu drukowi starsze dzieci bez problemu poradzą sobie z samodzielnym czytaniem.

"Opowieści o czarodziejce Dobrochnie" należą do serii "Bajek zasypiajek". Spokojny rytm historyjek z pewnością pomoże niejednemu maluchowi w zaśnięciu, a po takiej lekturze marzenia senne z pewnością będą piękne i kolorowe.

Wydawnictwo: Skrzat

Data wydania: Grudzień 2011

Ilość stron: 112

Ocena: 5/6

Hanan asz- Szajch "Szarańcza i ptak"

2012-02-02T16:31:00.000+01:00

Historia miłości, która jest w stanie pokonać wszystkie przeciwności, miłości silniejszej niż śmierć.

Hanan asz- Szajch, uznawana za jedną z najwybitniejszych arabskich pisarek, pochodzi z Libanu. W swoich książkach (na język polski zostały przetłumaczone tylko dwie pozycje) porusza istotne tematy dotyczące życia arabskich kobiet. Większość z opisanych wydarzeń inspirowana jest prawdziwymi zdarzeniami, często z życia samej pisarki.
Tak też jest w przypadku książki "Szarańcza i ptak", która opowiada historię życia matki Hanan.

Kamila i Mahomet zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia będąc jeszcze dziećmi, niestety okrutny los sprawia, że zakochani muszą się rozstać.
Kamila jako czternastoletnia dziewczynka zostaje wydana za mąż za dwukrotnie starszego od siebie mężczyznę, rok później rodzi pierwszą córkę. Mimo wszystko zakazane uczucie wciąż kwitnie, młodzi nie tracą nadziei na to, że kiedyś uda im się połączyć.
Dziewczyna, mimo braku wykształcenia jest osobą niezwykle inteligentną. Kocha film, muzykę, układa wiersze, gdyby nie brak perspektyw i możliwości rozwoju jej życie z pewnością wyglądałoby zupełnie inaczej.
Sprytna, bez problemu potrafi wywieść w pole swoich opiekunów, a dla osiągnięcia celów jest gotowa zrobić dosłownie wszystko. Dla Kamili najważniejsza jest miłość, kieruje się sercem, a cały jej świat stanowi ukochany mężczyzna.

Historia Mahometa i Kamili ukazana jest na tle społeczeństwa, w którym kobieta nie gra żadnej roli. Dyskryminowane, przeznaczone tylko do rodzenia dzieci i zajmowania się domem, nie mogą decydować same o sobie, a ich życie podporządkowane jest mężczyźnie.
Kamila miała szczęście, okazała się silną kobietą, która potrafi walczyć o swoje prawa, wierzyła w siłę miłości i marzeń.

Książka uświadamia różnice kulturowe między wschodem i zachodem. To co u nas jest nie do pomyślenia, w krajach arabskich jest na porządku dziennym. Małżeństwa nastoletnich dziewczynek z dojrzałymi mężczyznami, traktowanie kobiet jak więźniów i prywatne służące, zacofanie, analfabetyzm, brak możliwości rozwoju.

Postać Kamili uświadomiła mi jedną rzecz, życie jest tylko jedno i nie warto tracić go z powodu niewłaściwie podjętych decyzji. Jeśli tylko się chce można zmienić wszystko, decyzje należą do nas. Nie warto przejmować się opinią otoczenia jeśli to co robimy nas uszczęśliwia.

Tytuł oryginalny: The Locust and the Bird: My Mother's Story

Tłumaczenie: Dawid Juraszek, Joanna Bogunia

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Data wydania: Wrzesień 2011

Ilość stron: 296

Ocena: 5/6

Hernan Rivera Letelier "Sztuka wskrzeszania"

2012-01-31T11:55:00.000+01:00

"Sztuka wskrzeszania" Hernana Rivera Letelier, to jedna z najbardziej groteskowych i absurdalnych książek jaką miałam okazję przeczytać.

Chile, lata 40 XX wieku, po prowincjonalnych miasteczkach wędruje mężczyzna podający się za współczesnego Chrystusa. Stylizacją niczym mu nie ustępuje, ubrany w pokutniczy habit, w sandałach wykonanych z opon, długą brodą i równie długimi włosami. Otoczony rzeszą wiernych wyznawców, witany niczym święty, czyta Biblię, głosi nauki dotyczące ziołolecznictwa i próbuje nawracać grzeszny naród.
Pod powłoką świętego czai się grzesznik z chucią prawie nie do opanowania, wykorzystujący swoje wierne wyznawczynie w krzakach i korzystający z innych przywilejów wybaczanych jedynie świętym, jak chociażby nieskrępowane przyjmowanie jałmużny i życie na cudzy koszt.
Współczesnemu Chrystusowi marzy się dokonanie cudu, próbuje latać, udowadniając niedowiarkom swoją świętość, leczyć jak i wskrzeszać umarłych.
Jedyne czego brakuje mężczyźnie to wierna uczennica, gdy więc docierają do niego wieści o pobożnej prostytutce, która na dodatek nosi imię Magalena, postanawia ją odwiedzić, przekonać do wspólnej wędrówki i nawracania grzesznego świata.
Niestety nie okazuje się to łatwym zadaniem, Magalena przywiązana do Syfu i swoich stałych klientów, nie zamierza opuścić miasteczka na rzecz świętości.

Domingo Zarate Vega to niegroźny wariat aspirujący do roli świętego. W świętość samozwańczego proroka uwierzyły rzesze ludzi, co stanowi dla mnie zagadkę nie do rozszyfrowania. Domingo co chwila daje dowody na to, że ze świętością niewiele ma wspólnego, udowadnia wręcz, że z jego głową coś jest bardzo nie w porządku, mimo wszystko pobożne rodziny nie przestają go wielbić i niemalże nosić na rękach.

Trzeba przyznać, że książka Leteliera wywołuje wiele kontrowersji. Naśmiewająca się z samozwańczych proroków, krytykująca fałszywą pobożność i łatwowierność mieszkańców chilijskich miasteczek, równie dobrze mogłaby dotyczyć polskich prowincji.
Z drugiej strony autor precyzyjnie oddaje klimat i nastrój tamtych czasów i miejsc. Czytając dokładne opisy można wręcz poczuć ciepły powiew chilijskiej pustyni.

"Sztuka wskrzeszania" jest książką, która niekoniecznie trafi w każdy gust literacki. Jednym może zaskoczyć i zaciekawić, innych znudzić czy wręcz zgorszyć. Mimo wszystko warto po nią sięgnąć by przekonać się jakie wrażenia na nas zrobi postać Diego Zarate Vega - samozwańczego Chrystusa z Elqui.

Tytuł oryginalny: El arte de la resurreccion
Tłumaczenie: Barbara Jaroszuk
Wydawnictwo: Muza
Data wydania: Lipiec 2011
Ilość stron: 248
Ocena: 4/6

Jakub Żulczyk "Świątynia"

2012-01-30T15:08:00.000+01:00

Zło znane z wcześniejszej książki Jakuba Żulczyka "Zmorojewo" powraca, Tytus Grójecki i Anka znowu staną w centrum wydarzeń, czy i tym razem uda im się pokonać siły nieczyste rodem z piekieł?

Przyszedł nowy rok szkolny, Anka rozstała się z Tytusem, zapominając o koszmarnych wydarzeniach jakie miały miejsce w ubiegłe wakacje. Dziewczyna dostrzega na horyzoncie nowy obiekt westchnień, przystojnego Damiana, który tworzy zgraną paczkę z podejrzanie wyglądającym rodzeństwem.
O Damianie, Eryku i Lidii, krążą dziwne plotki, nikt nie wie kim tak naprawdę są, skąd pochodzą, gdzie mieszkają i co robią. Tajemnicza trójka tworzy hermetyczną grupę, nie dopuszczając do swojego kręgu nikogo, aż do czasu gdy Damian zaczyna interesować się Anką, stają się nierozłączni. Dziewczyna zafascynowana kolegą nie dostrzega, że stała się narzędziem w rękach dziwacznej trójki, która jedyne co ma na celu to dotrzeć do Tytusa i skutecznie go unicestwić.
W tym samym czasie do świątyni prowadzonej przez uzdrowiciela ruszają tłumy chorych, w tym Anka z rodziną. Nikt nawet nie przypuszcza, że w świątyni mieści się siedziba zła, które chce przejąć władzę nad światem. Na pomoc uwięzionej koleżance rusza Tytus z dwójką przyjaciół. Zapowiada się niebezpieczna wyprawa. Czy grupie nastolatków uda się ocalić świat przed ciemnością?

Nie czytałam "Zmorojewa", co nie przeszkadzało mi w lekturze "Świątyni". Książka ma kilka nawiązań do poprzedniej części, ale są one zgrabnie wplecione w akcje.

Cała historia wciąga niesamowicie, od książki ciężko się oderwać, wręcz pochłania się ją w błyskawicznie. Początkowo akcja toczy się niewinnie i nic nie wskazuje na to jaki będzie finał historii. Z czasem akcja nabierać tempa, w końcówce bywają momenty od których włos jeży się na głowie :)

Autor nie tylko poruszył w książce uniwersalny motyw starcia dobra ze złem, ale także bardziej realne problemy jak chociażby obraz manipulacji ludźmi, wykorzystywania ich słabości i grania na psychice. To zadziwiające jak przywoływanie bolesnych wspomnień może działać destrukcyjnie i sprawić, że silny w pełni sprawny człowiek zmienia się w bezradne, błagające o litość dziecko.

Z pewnością sięgnę do poprzedniej książki Jakuba Żulczyka "Zmorojewo" i z niecierpliwością czekam na kontynuacje przygód Tytusa.
Polecam wszystkim wielbicielom fantastyki młodzieżowej.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Wydawnictwo: Nasza księgarnia

Data wydania: Październik 2011

Ilość stron: 520

Ocena: 5/6

Candace Camp "Mistyfikacja"

2012-01-29T10:19:00.000+01:00

Candace Camp jest autorką kilku romansów historycznych, jej nazwisko, dobrze znane wielbicielom tego gatunku literatury, wielokrotnie rzucało mi się w oczy na okładkach przeróżnych książek, jednak wcześniej nie miałam okazji zapoznać się z twórczością autorki osobiście aż do czasu ukazania najnowszej książki pt. "Mistyfikacja".

Camilla i Benedykt poznali się w dość nietypowych okolicznościach. Ona zgubiła drogę w trakcie podróży do domu dziadka, on czaił się we mgle szpiegując przemytników. Ostrzelani przez przestępców odbywają szaloną gonitwę. Camilla biorąc swojego towarzysza za groźnego przestępcę dzielnie walczy o życie, bezlitośnie bijąc mężczyznę. Wydaje się, że dla własnego bezpieczeństwa jest gotowa zrobić wszystko. Oboje w opłakanym stanie docierają do najbliższej gospody, pałają do siebie nienawiścią są pewni, że już więcej nie będą musieli na siebie patrzeć.

Camilla jest feministką. Domaga się praw takich samych jak mężczyźni i gardzi małżeństwem z rozsądku, świadomie wybierając los starej panny. Jednak gdy jej ukochany dziadek staje na progu śmierci, by sprawić mu przyjemność, oznajmia, że wychodzi za mąż. Niestety jak to z kłamstwami zazwyczaj bywa, każde z nich ma krótkie nogi. Rodzina Camilli chce poznać narzeczonego, co zrobić gdy istnieje on jedynie w wyobraźni? Dziewczyna świadoma upokorzenia jakie ją czeka jedzie do domu dziadka.
Przyjaciel Benedykta, któremu Camilla zwierza się ze swoich problemów, wpada na szatański wręcz pomysł. Namawia skłóconą dwójkę do udawania narzeczeństwa. Po początkowym oporze oboje przystają na to szaleństwo, dostrzegając korzyści dla każdej ze stron. Niestety sprawy znacznie się komplikują gdy okazuje się, że ciotka Camilli, wtajemniczona w całą intrygę, znacznie podkoloryzowała rzeczywistość i przedstawiła Benedykta jako męża dziewczyny.
Od tej pory dwójka ta musi walczyć ze wzajemną niechęcią do siebie udając szczęśliwych nowożeńców, którzy nie widzą poza sobą świata.

Chyba po raz pierwszy romans historyczny mnie czymś zaskoczył co oczywiście wpływa pozytywnie na ocenę książki. Mimo, że ogólna koncepcja pozostaje bez zmian - On przystojny, tajemniczy z lekko mroczną naturą, Ona piękna, nieznośna i wyróżniająca się z tłumu innych panien - to pomysł na przedstawienie akcji w taki a nie inny sposób wydał mi się całkiem oryginalny i sprawił, że czytanie było dla mnie większą przyjemnością.

Pojawiający się w utworze wątek kryminalny i tajemnicza postać Benedykta znacznie podkręca akcję. Niestety zakończenie nie przypadło mi do gustu, zagadka przemytników okazuje się banalna, punkt kulminacyjny rozgrywa się zbyt szybko, całe napięcie gromadzone przez większą część utworu ulatnia się z prędkością światła nie pozostawiając za sobą zbyt miłego wrażenia. Postać czarnego charakteru zdecydowanie została źle obsadzona, przez co całe zakończenie wydaje się niedopracowane.

Wydawnictwo: Mira

Data wydania: Październik 2011

Ilość stron: 448

Ocena: 5/6

Syrie James "Pamiętniki Jane Austen"

2012-01-28T09:41:00.000+01:00

Jane Austen to najsłynniejsza XIX wieczna autorka romansów. O powieściach jej autorstwa takich jak "Duma i uprzedzenie" czy "Rozważna i romantyczna" słyszał chyba każdy. Panna Austen ma wielu wielbicieli na całym świecie, jej książki cieszą się niesłabnącą popularnością, kilka z nich doczekało się również ekranizacji filmowych, które cieszą się równie wielką popularnością co pierwowzory.
Osobiście czytałam kilka najbardziej znanych dzieł pisarki. Do jej zagorzałych wielbicieli nie mogę się jednak zaliczyć, książki Jane najzwyczajniej nie trafiają w mój gust literacki. Mimo wszystko z prawdziwą przyjemnością sięgnęłam po książkę Syrie James "Pamiętniki Jane Austen". Kierowała mną ciekawość, chciałam się przekonać jak wyglądało życie znanej pisarki, co inspirowało ją do tworzenia powieści.

Akcja utworu rozpoczyna się w 1800 roku gdy siostry Austen wraz z rodzicami przeprowadzają się do Bath. Niedługo potem pan Austen umiera pozostawiając żonę i ukochane córki w tragicznej sytuacji finansowej. Od tej pory panie są skazane na wieczną tułaczkę po krewnych i przyjaciołach licząc na ich wspaniałomyślność i gościnę. Jednak dzięki ciągłym podróżom w życiu Jane pojawia się przystojny pan Ashford, jak się później okazuje jedyna, wielka miłość kobiety, która stała się inspiracją do napisania kilku znanych nam dzisiaj dzieł. Co takiego wydarzyło się w życiu tej dwójki? Jak potoczyły się ich losy? Po odpowiedzi zapraszam do książki.

"Pamiętniki Jane Austen" to prawdziwa gratka dla miłośników twórczości pisarki. Mimo, że po internecie krąży wiele sprzecznych opinii na temat książki, jedni się zachwycają inni krytykują, warto po nią sięgnąć by na własnej skórze przekonać się jakie wrażenie wywrze na nas.

Fikcja literacka miesza się tutaj z prawdziwymi zdarzeniami, czasami ciężko jest się zorientować co wydarzyło się naprawdę, a co jest tylko elementem wyobraźni autorki. Cóż, to akurat niekoniecznie może przypaść wszystkim do gustu.

Syrie James stworzyła swoich bohaterów skrupulatnie i z dokładnością. Czytelnik wciąga się w wykreowany przez nią świat, przenosi do XIX wiecznej Anglii, na własnej skórze może poczuć klimat tamtych czasów, wraz z bohaterami przeżywać ich radości, rozterki i smutki.
Książka wzrusza i bawi jednocześnie. Z pewnością spodoba się nawet tym, którzy do tej pory z twórczością Austen nie mieli nic wspólnego, być może będzie stanowić bodziec dla bliższego zaznajomienia się z tekstami znanej pisarki.

Tytuł oryginalny: The Lost Memoirs of Jane Austen

Tłumaczenie: Maria Smulewska

Wydawnictwo: Otwarte

Data wydania: Luty 2009

Ilość stron: 336

Ocena: 5/6

Stella Cameron "Skandal nad Tamizą"

2012-01-27T18:52:00.000+01:00

Stella Cameron, kolejna autorka romansów historycznych, które ukazują się nakładem wydawnictwa Mira, zabiera nas w podróż w czasie do XIX wiecznej Anglii. Okresu balów, proszonych herbatek, wyszukanych rytuałów i manier. Czasu, w którym ludzi klasyfikowano ze względu na pochodzenie, gdzie małżeństwa były aranżowane, a prawdziwa miłość należała do rzadkości.

W Londynie pojawia się groźny przestępca, który porywa panny z dobrego domu. Arystokracja milczy, bojąc się utraty reputacji, żadna z panien nawet nie wspomina o tym, że była w rękach Jedwabnego Kota. Gdyby prawda wyszła na jaw, prawdopodobnie żadna z nich nie miałaby szansy na znalezienie męża. Nikt nie zna liczby poszkodowanych, a schwytanie sprawcy wydaje się prawie niemożliwe.
Na trop porywacza wpada Lord Dominik Elliot. Jedwabny Kot popełnia pierwszy błąd, przypadkowo ofiarą porwania pada biedna służąca, która może doprowadzić Dominika do przestępcy. Mężczyzna rozpoczyna śledztwo. Niestety na drodze stają mu pewne nieprzewidziane okoliczności, które znacznie opóźniają rozwój zdarzeń.
Matka Dominika powierza mu inne zadanie, ma zając się córką prowincjonalnego pastora, wprowadzić ją na salony i pomóc znaleźć męża. Biorąc pod uwagę wymagania dziewczyny i mocne postanowienie poślubienia mężczyzny, którego pokocha, zadanie to w świecie XIX wiecznej arystokracji wydaje się wręcz niemożliwe. Zwłaszcza, że Fleur Toogood okazuje się śliczną młodą damą godną zainteresowania samego Lorda. Konfrontacja potencjalnych kandydatów do ręki Fleur z jej opiekunem zawsze kończy się klęską tego pierwszego.

Fleur, nie jest zahukaną, nudną panną z prowincji, za którą początkowo miał ją Dominik. Szybko ujawnia bystrość umysłu i umiejętności, których brak miejscowym pannom. Jest bystrą obserwatorką i wszędzie jej pełno, dlatego szybko odkrywa tajemnicę Dominika, a jako, że czuje lojalność wobec swojego opiekuna postanawia mu pomóc, w gruncie rzeczy powodując jeszcze większe zamieszanie. Mieszając się do śledztwa przysparza kłopotów zarówno sobie jak i Elliotowi.

Romanse historyczne to chyba najbardziej przewidywalne z gatunków literackich. Już na samym początku akcji wiadomo jak się skończą, kto z kim i dlaczego będzie. Mimo wszystko lubię zaczytywać się w literaturze tego typu. Lubię klimat XIX wiecznej Anglii, lubię nieposkromione, pyskate panny i dzielnych kawalerów z lekko mroczną naturą, lubię obserwować jak rodzi się uczucie pomiędzy dwoma tak odmiennymi charakterami, które początkowo nawet nie darzyły się sympatią.
W przypadku książki Stelli Cameron dochodzi dość sprawnie zbudowany wątek kryminalny, który dodaje książce uroku i czyni ją bardziej tajemniczą.

"Skandal na Tamizą" czyta się szybko i sprawnie, sympatyczni bohaterowie sprawiają, że lektura staje się prawdziwą przyjemnością, a dzięki wątkowi kryminalnemu od książki ciężko się oderwać. Polecam wszystkim, którzy lubią taką mieszankę.

Tytuł oryginalny: Testing Miss Toogood

Wydawnictwo: Mira

Data wydania: wrzesień 2011

Ilość stron: 448

Ocena 4/6

Pearl S. Buck "Pałac kobiet"

2011-12-07T15:29:00.000+01:00

"Pałac kobiet" autorstwa Pearl S. Buck to książka niezwykła i jakże odmienna od tych, które czytałam w ostatnim czasie.
Ci którzy szukają w niej porywającej akcji czy fabuły poczują się zawiedzeni. To nie fabuła jest tutaj najważniejsza, wydarzenia ciągną się leniwie spokojnym rytmem. Nie ma tutaj niepotrzebnych emocji, zamieszania wywołanego niezliczoną ilością wątków czy bohaterów zupełnie bez znaczenia. Wszystko ma swoje miejsce i cel, każdy bohater, każdy jego krok jest dokładnie przemyślany i wprowadza do utworu znaczące elementy bez których cała książka utraciłaby swoje pierwotne znaczenie.
Od utworu aż bije spokojem, jest to lektura w sam raz dla tych, którzy chcą się wyciszyć czy znaleźć odpowiedzi na nurtujące pytania przy okazji zapoznając się z kulturą wschodu.

Dom Państwa Wu cieszy się wielopokoleniową tradycją, wszystko ma tutaj swój porządek i cel. O harmonię i kultywowanie obyczajów dba Pani Wu, która w dniu swoich 40 urodzin postanawia odsunąć na bok aktywne życie i oddać się przyjemnością, które odnajduje w studiowaniu ksiąg. W tym celu sprowadza do swojego domu wiejską dziewczynę, która od tej pory ma dzielić łoże z Panem Wu, a także przejąć niektóre jej obowiązki.
Pani Wu przeprowadza się do opuszczonych pokoi swojego teścia i oddaje się obserwacjom życia rodziny.
Akurat nadeszła chwila wyboru żony dla trzeciego syna, aby podnieść jego atrakcyjność, Pani Wu wynajmuje brata Andre, zachodniego kapłana, który ma nauczać Fengmo obcych języków.
I o dziwo, to nie pojawienie się konkubiny, ale właśnie brata Andre ma przełomowe znaczenie dla życia 40-letniej kobiety.
Mądrość przekazywana przez księdza ma wielki wpływ na kobietę. Jego słowa otwierają jej oczy na sprawy, których wcześniej nie dostrzegała, zaczyna zdawać sobie sprawę z błędów jakie niosły za sobą jej nieprzemyślane decyzje. Pani Wu odkrywa, że nie wszyscy pod jej dachem są szczęśliwi i to właśnie ona przyłożyła do tego rękę, za wszelką cenę stara się naprawić swoje błędy i uszczęśliwić każdego członka rodziny.
Dzięki Pearl S. Buck obserwujemy studium przemiany dojrzałej kobiety. Dusza Pani Wu dąży do odzyskania pierwotnej wolności, nie tracąc przy tym łagodności i spokoju w działaniach.

Dzięki autorce mamy okazję zapoznać się z zasadami funkcjonowania chińskiej rodziny w latach 30 XX wieku, hierarchię obowiązującą w tradycyjnym domu, obowiązki wobec starszych, rolę kobiety i mężczyzny, a także podstawowe zasady wierzeń. Mamy okazję być świadkami procesu aranżowania małżeństw, brać udział w tradycyjnym weselu i pogrzebie, a także narodzinach dzieci.
"Pałac kobiet" to prawdziwa skarbnica wiedzy o kulturze wschodu.
Czytelnika z pewnością będą dziwić niektóre z obyczajów, które w chinach są na porządku dziennym jak chociażby wybieranie konkubiny dla swojego małżonka czy przedmiotowe traktowanie dziewczynek.

"Pałac kobiet" potwierdza kunszt autorki, która w pełni zasłużyła na otrzymaną Nagrodę Nobla.

Tytuł oryginalny: Pavillion of Women

Tłumaczenie: Adam J. Chmielewski

Wydawnictwo: Muza

Data wydania: Lipiec 2011

Liczba stron: 400

Ocena: 5/6